Een trektester aan het anker koppelen

Een trektester moet aan het anker zelf worden gekoppeld, zodat de belasting langs de as van het anker loopt zonder dat er iets anders in het krachtpad zit dat kan buigen, slippen of een deel van de belasting kan opnemen. Voor steigerverankeringen stelt NASC TG4:25 dat de belasting direct op het anker komt, niet via de ankerbuis of de bevestiging.

Denk vóór het testen na over het zwakste deel van het krachtpad, niet alleen over de tester. De brug, adapter, sluiting, stang en moer moeten elk geschikt zijn voor meer dan de hoogste testbelasting, met ruime marge; voor een voorafgaande proef berekent onze testbelastingcalculator die belasting. Een holle cilinder past soms alleen een stang die dun is voor de kracht die hij kan leveren; gebruik daar dus hoogwaardige draadstang met een moer van overeenkomende sterkteklasse, en controleer elke stang vóór iedere test op beschadiging. Zorg er tot slot voor dat de tester meer slag heeft dan het anker waarschijnlijk zal verplaatsen.

Een tester wordt gekoppeld via een trekframe, een koppelmoer, een boutadapter of een sluiting, afhankelijk van wat het anker aan het oppervlak biedt. De tabel koppelt elk aan het anker, geeft aan wat het kan aantonen en noemt het Staht-onderdeel dat het werk doet.

Controleer eerst de schroefdraad: draai in een draadkoppeling minimaal 1,5 × de boutdiameter aan schroefdraad in, het aanbevolen minimum; bij een M12-draadeind is dat 18 mm. De draadringen van Staht zijn even dik als hun draadmaat, van 6 mm voor M6 tot 20 mm voor M20 (Staht-datasheets TDS 110 tot 115), dus ze grijpen maximaal 1,0 × de boutdiameter in; de waarde van 1,5 × is de aanbeveling voor draadkoppelingen. Is het draadeind met de moer erop daarvoor te kort, dan mag de moer alleen worden verwijderd bij ankers die geen montagemoment nodig hebben (zie hieronder); gebruik voor een met aanhaalmoment geplaatst anker een trekframe dat met het montagemoment is vastgezet, of raadpleeg de voorschrijver.

Of de moer en het bevestigingsdeel blijven zitten, hangt af van de manier waarop het anker is geplaatst.

• Met aanhaalmoment geplaatste ankers: laat het bevestigingsdeel zitten en de moer aangehaald met het montagemoment van de fabrikant, en trek vanaf boven de moer. Wanneer de belasting de klemkracht bereikt, komt de ring onder de moer los. Noteer die belasting als eerste beweging; dit is ook de klemkracht.
• Ankers die geen montagemoment nodig hebben (bijvoorbeeld sommige hinterschnitt-, verplaatsingsgestuurde en chemische ankers): alleen deze mogen worden getest met moer en bevestigingsdeel verwijderd.

Om een anker met boutkop te proefbelasten moet u de bout eruit halen en een testbout plaatsen, die mogelijk niet op dezelfde manier aanligt. Als er proefbelastingen gepland zijn, schrijf dan de draadeindversie van hetzelfde anker voor, als de fabrikant die aanbiedt.

De verbindingsonderdelen van Staht staan bij elke tester en in het assortiment adapters:

• Tool adaptor jaw, set draadringen, 25 kN en set sleufringen;
• gaffelset, voor ogen en oogbouten;
• draadadapters, voor grotere en inch-schroefdraden;
• wapeningsstaafadapters en heavy-duty testers;
• 375/575 trekstang en drukmoer, voor de bredere bruggen.

De t60-kit bevat een ankerklem, een gaffel, draadringen van M6 tot M20 en sleufringen van M6 tot M16.

Minimaal zes volle slagen (NASC TG4:25 §8.2), zonder forceren; minder slagen ontwikkelen mogelijk niet de volledige sterkte van het anker. Draai hem, zodra hij volledig is ingedraaid, terug tot hij in lijn staat met de verankeringsbuis. Als hij hard tot het einde van de schroefdraad wordt aangedraaid, kan de huls van de inzethuls afschuiven. Zie typen steigerankers.

Trek haaks op het oppervlak, of in de lijn van het anker zelf als het onder een hoek is geplaatst. Met verstelbare brugpoten lukt dit ook op een oneffen wand of plafond. Zie een brug kiezen.