Podłączenie testera wyrywania do kotwy

Tester wyrywania należy podłączyć bezpośrednio do kotwy, tak aby obciążenie działało wzdłuż jej osi, a w torze obciążenia nie było nic, co mogłoby się zgiąć, poślizgnąć lub przejąć część obciążenia. W przypadku kotew rusztowaniowych wytyczne NASC TG4:25 stanowią, że obciążenie przykłada się bezpośrednio do kotwy, a nie przez rurę kotwiącą czy łącznik.

Przed badaniem pomyśl o najsłabszym elemencie toru obciążenia, nie tylko o samym testerze. Mostek, adapter, szekla, pręt i nakrętka muszą mieć nośność wyższą od najwyższego obciążenia próbnego, z zapasem; w przypadku badania wstępnego obciążenie to wyliczy nasz kalkulator obciążenia próbnego. Siłownik z otworem przelotowym może przyjąć tylko pręt cienki w stosunku do siły, jaką wywiera, dlatego stosuj tam pręt o wysokiej wytrzymałości z nakrętką odpowiedniej klasy i przed każdym badaniem sprawdzaj każdy pręt pod kątem uszkodzeń. Na koniec upewnij się, że skok testera jest większy niż przewidywane przemieszczenie kotwy.

Tester podłącza się przez ramę wyciągową, złączkę gwintowaną, adapter do badania śrub lub szeklę widełkową, w zależności od tego, co wystaje z kotwy na powierzchni. Tabela przyporządkowuje każde z nich do kotwy, wskazuje, co pozwala wykazać, i podaje odpowiedni element Staht.

Najpierw sprawdź gwint: w łączniku gwintowanym należy wkręcić co najmniej 1,5 × średnicę śruby, co jest zalecanym minimum – w przypadku szpilki M12 to 18 mm. Podkładki gwintowane Staht mają grubość równą rozmiarowi gwintu, od 6 mm dla M6 do 20 mm dla M20 (karty techniczne Staht TDS 110 do 115), więc zapewniają wkręcenie maksymalnie 1,0 × średnicy śruby; wartość 1,5 × to zalecenie dla łączników gwintowanych. Jeśli szpilka z nakręconą nakrętką jest na to za krótka, zdjęcie nakrętki wchodzi w grę tylko w przypadku kotew niewymagających momentu montażowego (patrz niżej); w przypadku kotwy osadzanej momentem użyj ramy wyciągowej zaciśniętej z momentem montażowym lub skonsultuj się z projektantem.

To, czy nakrętka i mocowany element pozostają na miejscu, zależy od sposobu osadzenia kotwy.

• Kotwy osadzane momentem: pozostaw mocowany element, a nakrętkę dokręconą momentem montażowym podanym przez producenta, i ciągnij nad nakrętką. Gdy obciążenie osiągnie siłę docisku, podkładka pod nakrętką się poluzuje. Zapisz to obciążenie jako pierwsze przemieszczenie; jest to również siła docisku.
• Kotwy niewymagające momentu montażowego (np. niektóre kotwy podcinające, kotwy z kontrolą przemieszczenia i kotwy wklejane): tylko te można badać ze zdjętą nakrętką i mocowanym elementem.

Aby wykonać próbę sprawdzającą kotwy z łbem, trzeba wykręcić jej śrubę i założyć śrubę testową, która może osadzić się inaczej. Jeśli planowane są próby sprawdzające, wybierz wersję tej samej kotwy ze szpilką, o ile producent ją oferuje.

Części przyłączeniowe Staht są wymienione przy każdym testerze oraz w ofercie adapterów:

• Szczęka adaptera narzędziowego, zestaw podkładek gwintowanych, 25 kN i zestaw podkładek szczelinowych;
• zespół szekli, do ucha i śrub oczkowych;
• adaptery gwintowane, do większych i calowych gwintów;
• adaptery do prętów zbrojeniowych i testery o dużej wytrzymałości;
• pręt przedłużający i nakrętka oporowa do 375/575, do szerszych mostków.

Zestaw t60 zawiera szczękę do kotew, szeklę, podkładki gwintowane od M6 do M20 oraz podkładki szczelinowe od M6 do M16.

Co najmniej sześć pełnych obrotów (NASC TG4:25 §8.2), bez użycia siły; mniejsza liczba może nie zapewnić pełnej nośności kotwy. Po pełnym wkręceniu odkręć ją, aby ustawić ją w linii z rurą kotwiącą. Wkręcona na siłę do końca gwintu może ściąć tuleję gniazda. Zobacz rodzaje kotew rusztowaniowych.

Ciągnij prostopadle do powierzchni lub wzdłuż osi kotwy, jeśli została osadzona pod kątem. Regulowane nogi mostka umożliwiają to na nierównej ścianie lub stropie. Zobacz wybór mostka.